تبلیغات
روستای آق داش ازبخش نوبران شهرساوه استان مرکزی - احترام به طبیعت روستا
نویسنده : محمد رفیعی

                                   با طبیعت مهربان باشیم

     پنج‌شنبه و جمعه‌ای که گذشت، پس از حدود دو سال، به همراه خانواده، سفری کوتاه به سامان داشتم. خب تغییرات زیادی در روستا دیدم، مثل خانه‌های ویلایی فراوان، نوسازی ورودی قلعه بالا و … امایکی از ناراحت کننده‌ترین چیز‌هایی که به چشم می‌آمد، پراکنده بودن زباله‌ها به ویژه زباله‌های پلاستیکی در مناطق مسکونی و طبیعت روستا بود که الحمدالله و المنّه! نشون می‌ده همولایتی‌هایی شهرنشین، به خوبی شهری بودنشان! را به رخ روستا می‌کشند!

      چندی پیش آقای محسن فرمانی نوشته بودند: “… می‌خواستم از هم ولایتی‌هایی که برای گشت و گذار به روستا تشریف میارن، خواهش کنم زباله‌هاشون رو در سطح روستا رها نکنن. چقدر خوب می‌شد که زباله‌های منزل رو جمع می‌کردیم و با خود به اولین شهری که سطل جمع آوری زباله داره، انتقال می‌دادیم.”
     این جملات در واقع بازتاب یکی از دل نگرانی‌های جدی دوران ماست که بی‌توجهی بخشی از مردم به محیط زیست یا زیست بوم و در بیانی ساده‌تر، طبیعت است. رد پای امروز انسان‌ها در زیست بوم، پلاستیک‌های فراوانی است که همه جا حتی گاهی در درون جنگل‌ها و طبیعت دست نخورده خودنمایی می‌کنند. یکی از روشن‌ترین پیامدهای ریختن زباله در طبیعت، زشت کردن و صد البته خسارت‌های جبران‌ناپذیر بر آب، خاک، هوا و جانداران است.
     در این میان، پلاستیک از ‌اصلی‌ترین آلاینده‌های محیط‌ زیست است. باید بدانیم که ایران یکی از پنج کشور اول دنیا در مصرف ظروف یکبار مصرف است. رها کردن میلیون‌ها عدد از این ظروف در طبیعت باعث شده است تا آسیب‌هایی جدی به محیط زیست وارد آید و خطراتی از این لحاظ کشور ما را تهدید کند. زیرا ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال طول می‌کشد تا پلاستیک‌ها به چرخه‌ی طبیعت بازگردند، ضمن آن که وجود مواد نفتی در این ظروف که در ترکیب با چربی‌ها و گرما آزاد می‌شوند، باعث به خطر افتادن سلامتی ساکنین بومی می‌شود. به این آمار و عددها توجه کنیم:

• ۷۶ درصد زباله‌ها را شهرنشینان تولید می‌کنند.
• تجزیه‌ی اشیای پلاستیکی در طبیعت ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال طول می‌کشد .
• جایگاه وضعیت محیط زیست ایران در میان ۱۴۶ کشور دنیا، رتبه ۱۳۲ است.
• هزینه‌ی جمع‌آوری و دفن هر تن زباله، ۳۵۰ هزار ریال (در سال ۱۳۸۷) بود.
• هر تن زباله، علاوه بر تولید ۴۰۰ تا ۶۰۰ لیتر شیرابه، حدود ۴۰۰ مترمکعب گاز گلخانه‌ای دی‌اکسید کربن نیز از خود متصاعد می‌کند.
• زباله‌هایی همچون پلاستیک، هیچ‌گاه تجزیه نمی‌شوند و کیسه‌های نایلونی به طور میانگین ۵۰۰ سال در محیط باقی می‌مانند.
     در عصری که مردم جهان تلاش دارند خود را با فرهنگ نشان دهند، نشانه‌های فرهنگ‌مداری نه در شکل خانه و نوع ماشین و لباس، بلکه در رفتارهای اجتماعی، به ویژه در پیوند با محیط زیست و انسان‌های دیگر است، آقای رفیعی عزیز از روستای آقداش نیز نوشته‌اند: “…ما به حریم طبیعت تجاوز کرده‌ایم واز زیبایی‌های آن لذت می‌بریم و در انتهای رفتن… درختان شکسته شده و سوزانده شده در کنار انبوهی از زباله که خود تاب تماشای آن را نداریم و در پاسخ لطف طبیعت در آنجا رها کرده‌ایم و می‌رویم …تا سالی بعد … راستی تا حالا از خودمان سوال کرده‌ایم که این فضای سبز را که ما اکنون از آن بهره‌مندیم، چگونه باید برای آیندگان حفظ کنیم؟ … “
     سخن پایانی این که: بهانه‌جویی‌هایی همچون نبود سطل زباله، تنها برای رفع مسئولیت است. به راحتی می‌توانیم هنگام گشت وگذار در طبیعت، تعدادی کیسه‌ همراه ببریم و زباله‌های خود را در آن جمع کنیم و هنگام بازگشت به روستا یا شهر، آنهادر یک سطل زباله بگذاریم و البته (آن طور که آقای رفیعی هم اشاره کرده بودن) گاهی که امکان بازگرداندن زباله‌ها دشوار است، می‌توان با ایجاد یک اجاق کوچک، (البته با رعایت نکات ایمنی و همچنین توجه به نیازردن مردم دیگر) زباله‌ها را آتش زد و به این ترتیب به حفظ سلامت و زیبایی طبیعت کمک کرد.

(عکس‌ها هم از آقایان محسن فرمانی و محمد رفیعی هستند.

Aghdash, ایران